De Corona Goeroe

Ik ben momenteel thuis aan het werk. En de introverte Leonie vindt dit eigenlijk best fijn. De extraverte Leonie mag even op vakantie. In de rust kan ik schrijven en ontwikkelen.

 

 

Ruim 18 jaar geleden ben ik op onderzoek gegaan naar de stilte in mij. Om relatieverdriet te verwerken, om mijn drukke hoofd rust te geven. Dans was een vorm om de stilte in mijn hoofd te vinden en meer in mijn lijf te komen. Mijn lijf heb ik structureel misbruikt en genegeerd.

Ik noem de bijstand-tijdperk waar ik me met de kinderen een tijd in bevonden heb een dankbare fase van zelfontwikkeling en bezinning. Ook de Burn-out fase was een dankbare fase voor zelfontwikkeling en bezinning. Een echtscheiding, verbroken relaties daarna, een 10 jaar durend gevecht om een woning met flinke onderwaarde, agressiviteit, machtsmisbruik en zelfverlies binnen een relatie, kinderen die tegenslagen te verwerken hebben gekregen en mijn machteloosheid, allemaal aanleidingen die ervoor zorgden dat ik weer de stilte opzocht. Een manier om de boodschap van dit alles eruit te halen.

Elke fase pelde weer een aantal lagen van mij af waardoor ik dichter bij mijn (ziels) kern kwam. Ik leefde met een motto; “als je doet wat je deed, krijg je wat je kreeg”. Ik wist telkens weer wat mij te doen stond: anders denken én doen. Maar daarvoor moest ik er eerst achter komen wat ik dacht en deed én waarom. Zonder momenten van stilte en stilstand kwam ik niet vooruit. En dat bleek te kloppen.

 

 

Nu leven we in een Corona crisis. Wat we zien is dat er schaarste dreigt te komen, we mensen moeten missen, geconfronteerd worden met onze eigen verliezen en de dood. Het doet iets met ons. Terwijl we mensen willen opzoeken voor steun zijn we op onszelf aangewezen. Op onze eigen creativiteit.

Tegelijkertijd lees en hoor ik ook veel mensen die met Verlichting bezig zijn en aangeven dat de tijd is gekomen. De tijd van transformatie. Waarbij deze boodschappers ook opmerken dat er mogelijk hogere machten bezig zijn om meer controle te kunnen uitoefenen op de mens en hun maatschappij. Ik kan me voorstellen dat alles wat er hierover gezegd en beschreven wordt een waarheid kan zijn. Ik geloof dat er zoveel is wat we niet weten en beleven. Met belangstelling lees ik alle gedachten over complot theorieën om mijn inzichten aan te toetsen. Ik vraag me dan af wat al die gedachten hen of ons oplevert.

Stel dat al die complot theorieën kloppen? En dan? We zijn ons ervan bewust. En dan?  Ik kan me ook voorstellen dat dit al sinds de mensheid bestaat. Ook in het Atlantis tijdperk, of welk tijdperk maar ook. Waarschijnlijk waren er toen ook al groepen die complotten creëerden of mensen die anderen waarschuwden voor complotten. Wat als deze complotten bedoeld zijn voor de ontwikkeling van de mensheid? Als Corona al een complot zou zijn, misschien moeten we de entiteiten of mensen hierachter wel dankbaar zijn om als leermeesters te verschijnen. Worden we uitgenodigd om hierover te oordelen of juist niet te oordelen? De vraag die bij mij opkomt is welke les het ‘complot’ (lees: wat er werkelijk gaande en waarneembaar is) ons biedt. Het effect is te zien. Het schept verbinding en liefdevolle vriendelijkheid. Iets wat oude wijze stammen en meesters al sinds mensheid ons doen inspireren.

En bekijk het eens anders; stel dat de complot architecten juist de vredestichters zijn en de ‘Verlichte’ mensen die ons een notie geven van de complotten juist de rebellen van de liefde zijn.  Als het paard van Troje binnen komen bij hun volgers en vervolgens oproepen tot rebellie. Tja, ook dát kan een complot zijn.

Dus wat me opvalt is dat wanneer er in de wereld liefdevolle vriendelijkheid ontstaat, dat daarnaast ook bewegingen zijn die rebelleren en er schaduwkanten getoond moeten worden. Met elkaar houden we Yin en Yang in balans. En het zou allemaal wel eens waar kunnen zijn. Who knows…

 

 

En dan zie ik alle beelden en verhalen van de mensen die zich totaal niet bezig houden met Verlichting, Ontwaken en gewoon hun werk doen of op eigen eenvoudige wijze hun leven inrichten. Een mooi voorbeeld zie ik van mensen die in de Zorg werken. Hun werk in crisis tijden laat ons spiegelen waar de meesten slecht bij kunnen omdat we zo in ons hoofd van alles bedenken; vanuit het hart handelen. Het zien van hun harten, zich inzettend voor anderen in nood, laat ons in verbinding komen met ons eigen hartsverlangen.

We voelen de warmte door ons heen, raken ontroert bij de beelden van geboden hulp en verbinding. Waardoor we weer liefdevol vriendelijk willen zijn en verbindingen herstellen. Soms zelfs dankbaar kunnen zijn voor deze crisis en de angst dat deze verbondenheid weer ophoudt. De verloren verbinding ontstaan door drukte, wantrouwen, eigenwaarde verlies, trauma’s of andere tegenslagen. Mensen in de Zorg laten een vorm van onvoorwaardelijke liefde zien, misschien wel zichzelf tekort doende. In een maatschappij waarin we leren zo voor onszelf op te komen en autonoom te zijn, worden we geraakt door de onbaatzuchtige liefde van mensen die zichzelf nederig opstellen aan het grote geheel.

 

 

Ik moet dan denken aan verhalen van de Lakota indianen. Hoe de grote leiders van stammen groot zijn geworden door nederig te zijn terwijl zij grote daden verrichten om hun stam te beschermen. Het verhaal van een gevangen genomen Lakota opperhoofd en gemarteld wordt bij de vijand, hoe zijn vrouw vermomd het vijandelijke kamp binnen dringt en hem bevrijdt. Zij hem dagenlang door berg en bos naar huis brengt en probeert onzichtbaar te blijven voor hun achtervolgers. Maar omwille van zijn plek binnen de stam heeft zij hem verzocht nooit te vertellen dat zij het was die hem bevrijd heeft zodat hij een groots opperhoofd kon zijn. Pas op zijn sterfbed heeft hij de stam alles verteld en verkondigd dat nederigheid een grote waarde heeft binnen leiderschap. Zijn vrouw was de grootste leider die hij gekend heeft.

Die vrouw is de vrouw die wij allemaal in ons hebben en bijvoorbeeld door mensen uit de Zorg in ons weerspiegeld wordt. De man ‘in ons’ mag de leiding pakken maar kan dit niet zonder nederig, zorgzaam en liefdevol als de Lakota vrouw te zijn.

 

We hebben allemaal voorbeelden die ons inspireren. En in elke fase kan het weer iemand/ iets anders zijn. We ontwikkelen onszelf en is er geen vaste lijn in te herkennen. Soms doen we 2 stappen vooruit en soms weer 1 terug.

 

Naar mijn inzichten en zoals ik mijn leven inricht, blijf ik nieuwsgierig naar elke wijze van ontwikkeling en pak er een ingrediënt uit wat bij me past in een bepaalde fase. Op mijn manier hoop ook ik weer mensen te inspireren of te helpen. Maar voor mij past er maar één missie; het bereiken van onvoorwaardelijke liefde en liefdevol vriendelijk aanwezig te zijn. In eenvoud, integer en geaard.

 

 

Wie nu écht een Goeroe is? De mens in de Zorg natuurlijk!