Verdwijnen

 

Ik las dit artikel over 'Ghosting' en bij herkenning van een oude pijn, wilde ik hierover schrijven.

 

Jarenlang heb ik me afgevraagd waarom ik in een vriendschap ineens genegeerd ben. Vanuit het niets. Ze was zich er niet van bewust welke impact dit op me had door elk contact te vermijden van de een op andere dag. 
Inmiddels weet ik dat we binnen relaties allemaal eigen aandeel hebben en afwijzing niet louter een persoonlijk falen hoeft te zijn. Inmiddels heb ik goed kunnen rouwen om 'het verlies' van onze vriendschap. Je denkt dat je een mooie verbinding hebt en dan blijkt dit ineens niet wederzijds te zijn zonder te weten waarom niet. Dat is best pijnlijk.

 

Inmiddels zie ik dat echte vriendschap juist ontstaat door de pijn in jezelf bij de ander te herkennen en hier samen over te praten. Maar dan moet je wel in verbinding durven te komen en daar zat waarschijnlijk de crux in onze vriendschap.

 

Communicatie kan zo lastig zijn. Zeker als het om afwijzing gaat. Afwijzing van de ander of van jezelf. Misschien wel het meest lastig als het er beiden tegelijk is; de ander in woorden afwijzen en tegelijkertijd jezelf afwijzen omdat je vind dat je gemeen bent wanneer je iemand afwijst. Dus is afwijzing beter te hanteren door niets te zeggen en gewoon maar te verdwijnen. Dat maakt het voor jezelf dragelijker, zegt het zelfbescherming systeem in je. Of er speelt de angst dat je mogelijk waarom-vragen krijgt wanneer je iemand afwijst en hiermee risico loopt dat jij zelf afgewezen kan worden omdat jouw beweegredenen idioot zijn en jij misschien wel een verwijtende bal terug krijgt. Tja, de afwezigheid van moed maakt dat onze angstige 'creatieve' gedachten er een zooitje van maken soms. niet realiserende dat zulke angsten vaak illusies zijn.

Ondertussen blijft de ander achter met spookverhalen...  zoals ik jarenlang..


Wat maakt dat het zo moeilijk is om eerlijk voor jezelf te zijn en dit uit te spreken naar de ander? Hebben we dit überhaupt geleerd in een maatschappij waar we de sociale verbinding zo belangrijk vinden? 

De angst voor afwijzing leeft bij velen sinds de kinderjaren. We zijn geboren om als mens in verbinding (=liefde) te zijn maar laat afwijzing (=angst) ons het tegendeel ervaren door levenservaringen van jongs af aan. De angst voor afwijzing en verlies is te pijnlijk en lopen we ervan weg, worden we onzichtbaar. Een 'er niet zijn' gedrag verminderd de pijn van afwijzing. Je bent er immers niet. Kritiek (wat door de ander vaak als feedback bedoelt is) raakt onze eigenwaarde en dat is een waarde waar wij onszelf levenslang mee bezig houden en veelal beperkt aanwezig is (al beweren we van wel).

 

De kunst is om je communicatie vanuit je eigen verlangen en behoeftes te spreken en niet vanuit je gemis. Miscommunicatie ontstaat vaak vanuit gemis. Mogelijk heb je niet de emotionele steun of praktische aanwezigheid gehad van je ouders. Of ben je zelfs letterlijk en figuurlijk afgewezen omdat je ouders of iemand waar je aan gehecht was niet in staat was om de liefdevolle verbinding met je te maken. 

Om dat gemis te leren (h)erkennen en te accepteren ga je al anders communiceren met jezelf en de ander. Je legt de verantwoordelijkheid bij jezelf neer in plaats van bij de ander en maakt nieuwe keuzes.

Gelukkig zijn er veel trainingen te volgen waarin mensen hun communicatieproces leren herkennen en leren bij te sturen. Het denken en de vertaling hiervan naar buiten krijgt meer grip.

Maar het brein vol gedachten met het lichaam verbinden en daarbij te ontdekken dat je lichaam óók emotionele processen verwerkt, is een waardevolle zelf ontwikkeling waar je juist je denken regelmatig in de pauze stand moet zetten.

Dan komt het voelen aan de orde; waar geen woorden aan te pas komen. 'Slechts' een communicatie training volgen voor bewustwording is niet voldoende. Wil je vanuit je puurheid en vrijheid leven dan ben je verantwoordelijk voor elke fase in je leven en fases zijn nu eenmaal veranderlijk. Soms denk je het te weten maar dan volgt een nieuwe fase. Zoals een baby zich in snelle stappen ontwikkeld naar pubertijd, blijven we ons als volwassene ook ontwikkelen door levensgebeurtenissen. Ook je lichaam ontwikkeld zich voortdurend, echter waarderen we nog steeds het EQ en IQ van ons brein méér dan de signalen van ons lichaam (die ellendige diploma's en CV's ook!).

 

Voelen wanneer je spreekt vanuit je eigen pure eerlijkheid en je tegelijkertijd niet minder van de ander houd als mens, is zo intens bevrijdend en liefdevol. Van jezelf houden betekent dat je niet anders kan dan je eigen waarheid te spreken. Eerlijk, trouw naar jezelf, vanuit je hele lijf. Heel kunnen zijn door volledige acceptatie. Een tai chi leraar verklaarde het mooie woord 'volledig' als volgt; Ledig en vol bij elkaar betekent Heel zijn. Zoals het Yin Yang teken vol-ledig symboliseert. Naar jezelf luisteren door meer te voelen kan je leren door meer te vertragen, meer de stilte in jezelf ervaren, bewust te worden van ademhaling en de bewegingen in je lichaam gewaar te worden. 

 

Wil je ook liefdevoller in het leven staan, je angst voor afwijzing en afgewezen worden begrijpen, de grieven uit het verleden loslaten, vergeving vinden voor jezelf en de ander, rust en balans in je leven en relatie creëren? En wil je dit op een diepgaande, speelse, verbonden wijze doen waar denken, voelen en doen in balans is?

Maak dan keuzes!

Je hebt altijd een keuze en op elk moment. Ga een NLP training volgen, leer mindfullness, mediteer, ga dansen, van salsa tot tantric dance, ga naar een haptotherapeut of een psycholoog voor onderhoudsbeurten, wandel of wees creatief. Neem zelfsturing over je leven. Doe het desnoods allemaal!